Vrouger

Pop Dijkema

Ingezonden bericht:

In de rubriek “vrouger” staat abusievelijk dat Pop Dijkema ten tijde van de 2e wereldoorlog, op 13 april 1945, de brug alleen heeft neergehaald waardoor de Canadezen richting Ooosterhoogebrug konden trekken. Hier zouden zich een aantal Duitse soldaten zich hebben verschanst. ‘Dit bericht is onvolledig geplaatst’.

De redactie van deze website kreeg het verzoek van dhr. J.J. Dijkema dit bericht te rectificeren. Onderstaande krantenknipsel bewijst dat Pop Dijkema dit samen met zijn broer J.J. Dijkema en diens zoon J. Dijkema heeft gedaan. Ten tijde van dit moedig optreden sneuvelde R.W. Coffin. Het vermoeden bestaat dat hij de aandacht wilde trekken zodat de drie Dijkema`s hun heldhaftig werk konden voortzetten.


Op 13 april 1945 had zich een groep Duitse soldaten in Oosterhoogebrug verschanst. De bruggen stonden omhoog waardoor de Canadezen vanuit Groningen het kanaal niet over konden. Pop kroop samen met zijn broer Jacob-Jan en diens zoon Jan over de sluisdeur naar de machinekamer van de brug. Ze lieten de brug neer, waarna de bevrijders op konden rukken naar Delfzijl. Bij zijn heldhaftige actie werd Pop in een arm geschoten en raakte hij doof aan één oor.

Een lied voor Pop Dijkema: (Wijze: Piet Hein)

Heb je wel gehoord van de brug bij de sluis,
die de moffen niet lieten zakken?
Maar onze Pop Dijkema was op weg naar huis
en hij dacht: Ik neem ze te pakken!

Refrein:
Hoera,
Hoera,
Hoera voor Dijkema!
Kom zing ons allen na
Kom zing ons allen na
Lang leve onze Pop Dijkema
Lang leve onze Pop Dijkema

Wat gaf hij erom dat er juist bij de brug
om het felste werd gestreden?
Pop Dijkema dacht: Ik ga toch niet terug
want die brug moet naar beneden!

Toen heeft hij voor ons zijn leven gewaagd,
dwars door ‘t schieten is hij gekropen.
En Gode zij dank: Zijn toeleg is geslaagd,
al moest hij het duur bekopen.

Want helaas werd de held van Oosterhoogebrug
door een schot in zijn arm getroffen.
Maar hij is gelukkig vandaag hersteld terug
en weg zijn alle moffen!

De Canadezen zijn, toen de brug was gedaald,
snel daarover naar ons getrokken.
De Moffen kregen hun portie betaald
en ze vluchtten op fietsen en sokken!

Wat waren wij trots, toen de Canadezen ons
de geschiedenis zelf vertelden.
En toen ze het zeiden: Geloven jullie ons:
Die kerel hoort bij de helden!

Als de brug niet gedaald was, wat was er geschied?
Wat hadden we overgehouden?
Daarom: Dijkema, dit vergeten we niet,
Hoogebrug blijft het steeds onthouden.

 94 total views,  1 views today